آغاز کردم نوشتن را

که شاید نسیمی باشم هر چند آرام بر چهره ایران سرافراز

امیدوارم با کمک همه دوستان عزیز بتوانم این بار را به سر منزل گاه مقصود برسانم

شاهین هستم

شاهینی که با وجود دوری از ایران همیشه چشمانش به تیزبینی در جستجوی ایران است

شاهین ایران

به نام آنكه دوستی را آفرید، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفرید.و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه میخواستم از او بگویم
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بیدلی را ، ساختن خانه ای در دل.
و این دل بینهایت، چه جای كوچكی بود برای دل بیتابش.او رفت و من نشناختمش . در تمام میخكهای سر هر دیوار، آواز غریبش را شنیدم
اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهای گاه و بیگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سایه های افتاده به كلامش، به دنبال جای پای خدا باشم.
اینجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهای او، حوض بی ماهیست.
شاید مزرعه ای باشد با زاغچه ای بر سر آن
زاغچه ای كه هیچكس جدی نگرفتش. اینجا را هدیه اش میكنم. به آنكس كه برای سبدهای پرخوابمان، سیب آورد
حیف كه برای خوردن آن سیب، تنها بودیم . چقدر هم تنها